صبح که چشم باز می‌کنم، اولین چیزی که سراغم می‌آید، اضطراب تمام شدن کارهاست. لیست بلندبالای وظایف، تماس‌های بی‌پاسخ، پیام‌های تلنبار شده و همان کارهای روتینی که انجامشان می‌دهیم تا فقط چرخه زندگی بچرخد. اما لابلای این شلوغی یک جای خالی بزرگ حس می‌کنم. جایی که باید بودن باشد نه فقط دویدن.

چند روز پیش، وسط همین دویدن‌های پرشتاب یک لحظه ایستادم. دیدم یک گنجشک کوچک، روی لبه پنجره نشسته و با چه ولعی دانه‌ای را می‌خورد. با خودم گفتم، این موجود چقدر در لحظه حاضر است. فقط همان دانه دغدغه اوست. نگران فردا نیست و حسرت دیروز را هم نمی‌خورد. آن لحظه به این فکر کردم که ما آدم‌ها چقدر از این حضور فاصله گرفته‌ایم.

سوال من این است کجای مسیر را اشتباه رفتیم که زندگی‌مان به دویدن تند و تند و عجله برای تمام شدن کارها، تقلیل پیدا کرده است. چطور می‌شود از این گرداب روزمرگی‌های پوچ، بیرون زد و طعم واقعی زندگی را چشید. شاید جواب در همین چیزهای ساده باشد. در همین مکث‌های کوتاه و در یک فنجان چای که بدون عجله نوشیده شود یا حتی در تماشای دوباره همان گنجشک پشت پنجره و دیدن طلوعی که هر روز از کنارش بی‌تفاوت می‌گذریم.

شاید این چالش وبلاگ‌نویسی بهانه‌ای باشد برای اینکه دوباره به خودمان برگردیم. برای اینکه یاد بگیریم چطور از میان این همه شتاب سهم خودمان را از آرامش برداریم. من تصمیم گرفته‌ام از امروز آرام‌تر قدم بردارم و طعم واقعی لحظه‌ها را زندگی کنم.

#چالش_احیای_وبلاگ‌ها
#روز_چهارم

پایانش را خودم نوشته بودم، اما کسی در حاشیه‌ی آخرین صفحه با همان خط شکسته و پر از آرامش همیشگی‌اش نوشته بود:

دخترم، پایان انشایت را که خواندم، لبخند زدم. از شوقی که در کلمه‌هایت بود، فهمیدم این چادر را فقط برای امروز انتخاب نکرده‌ای. دلم آرام گرفت، اما می‌دانم راهی که انتخاب کرده‌ای تازه از همین‌جا شروع می‌شود. این پارچه قرار نیست یک‌شبه همه‌چیز را برایت گلستان کند. هنوز چادرت لای در تاکسی گیر نکرده، هنوز موقع دویدن دنبال اتوبوس گوشه‌اش از دستت در نرفته، هنوز زیر آفتاب ظهر گرمت نشده و پچ‌پچ‌های بچه‌های مدرسه را توی راهرو نشنیده‌ای.

روزهای اول شاید چند بار خسته شوی و توی دلت بپرسی اصلا چرا این راه را انتخاب کردم. من هم سن و سال تو که بودم همین دلشوره‌ها را داشتم. این چادر بال فرشته نیست که بی‌زحمت پروازت بدهد، یک تمرین آرام برای بزرگ شدن است. این سیاهی نیامده که تو را گم کند، آمده تا یاد بگیری چطور پشت حیایت محکم بایستی و گوهر وجودت را ارزان حراج نگاه دیگران نکنی.

وقتی یاد بگیری چطور با دست پر چادرت را جمع کنی و به حرف‌های سبک اطرافیان فقط با متانت نگاه کنی، آن وقت می‌فهمی قد کشیدن یعنی چه. نقطه را پاک کن دخترم، تازه اول زیباترین فصل توست.

زیر نوشته‌اش یک سنجاق‌روسری نقره‌ای کوچک، به گوشه‌ی کاغذ سنجاق شده بود، همان سنجاقی که مامان فقط روزهای مهم به روسری‌اش می‌زد.

#مادرانه

سالن جشنواره ونیز در یک لحظه منفجر شد با طوفانی از دست زدن که تمامی نداشت؛ تماشاگران و منتقدان بیست و چهار و نیم دقیقه ایستاده به احترام دو مستندسازی دست زدند که مستند جنایات ارتش اسرائیل در حق مردم بی‌گناه غزه را ساخته بودند. تاریخ دهم سپتامبر ۲۰۲۶ یا همان ۱۹ شهریور پرچم فلسطین در قلب اروپا بالا رفت و این تصویر در ذهن دنیا حک شد؛ این تشویق فقط برای فیلم نبود برای فروریختن هزار پرده از دروغ بود.

یووال آبراهام و راشل زور کارگردانان این مستند سراغ ماشین جنگی اسرائیل رفتند. شهادت بیست و چهار نیروی اطلاعاتی سابق ارتش که اعتراف مستقیم کسانی است که خودشان چرخ دنده‌های این ماشین جنگی بوده‌اند و حالا با افشای ابعاد جنایت سند محکمی برای شکست اخلاقی و فروپاشی روایت دروغین اسرائیل ساخته‌اند، پرده از نسل‌کشی سیستماتیک در غزه برداشت؛ این یعنی شکست از درون و وقتی سربازان پیاده میدان دشمن خود به نسل‌کشی اقرار می‌کنند دیگر هیچ دروغ‌پرداز رسانه‌ای قادر به کتمان حقیقت نیست؛ و دیوار انکار از درون فرو می‌ریزد.

سال گذشته در همین جشنواره مستند صدای هند رجب بیست و دو دقیقه تشویق شد و رکوردی ماندگار به جا گذاشت؛ اما امسال “مستند نازا” این عدد را شکست. شکستن این رکورد فراتر از یک عدد و رقم ساده در جشنواره است؛ این یعنی وجدان عمومی جهان نسبت به جنایت در غزه عمیق‌تر و تندتر شده است.

وقتی روایت باطل با سانسور و رسانه‌های غربی گره خورده تنها راه بیان حقیقت است. وقتی خود نیروهای سیستم علیه جنایت حرف می‌زنند؛ جلاد راه فراری ندارد.

اتفاق ونیز یک رکورد سینمایی ساده نبود؛ تکانه‌ای بود که چهره واقعی جلاد را پیش چشم دنیا گذاشت. این تشویق ثابت کرد که جغرافیا و نژاد تعیین کننده نیست. معیار انسان بودن، فقط ایستادن در سمت درست تاریخ است.

این صدا از میان آتش و خون غزه برآمد و در قلب اروپا پیچید؛ حقیقت حتی اگر زیر آوار بماند راهش را باز می‌کند. تشویق ممتد مردم یعنی آغاز پایان روایتی که سال‌ها حقیقت را سر برید؛ ما در میانه جنگ روایت‌ها هستیم و این مستند یکی از سنگرهای دشمن را در قلب روایت خودشان فتح کرد.

#یادداشت_روز

#روایت_شکست_اسرائل

شهر زیر فشار بوق و ترافیک به نفس‌نفس افتاده است. ماشین‌ها در لاین‌های خیابان می‌تازند و آدم‌ها در روزمرگی خود گم شده‌اند. همه به دنبال یک لحظه زودتر رسیدن می‌دوند و کسی به آینده نگاه نمی‌کند. میان آن‌همه سر و صدا، یک تاکسی خطی می‌گذرد که مسیرش مثل بقیه است اما مسافران را به مقصدی فراتر از ایستگاه‌های شهر وصل می‌کند.

راننده‌اش مردی است مثل همه، با فرمان و دنده‌ای که چرخ زندگی‌اش را می‌چرخاند. ناگهان اما نبضش می‌ایستد و جهان در هاله‌ای از سکوت فرو می‌رود. پرده‌ها کنار می‌روند. وقتی دفتر اعمالش را ورق می‌زنند، خیرهایی می‌بیند که خودش هم نمی‌داند از کجا آمده‌اند، اعمالی سنگین و نورانی که در هیچ‌کدام از روزهای زندگی‌اش آگاهانه آن‌ها را ثبت نکرده است.

وقتی با حیرت می‌پرسد این‌همه پاداش از کجاست، همان تصویر پشت شیشه عقب تاکسی را پیش چشمش می‌آورند که روی آن نقش بسته است برای سلامتی و تعجیل در فرج آقا امام زمان صلوات.

این جمله، ایستگاه صلواتی سیاری را در دل خیابان‌ها راه انداخته است که هر روز، هزاران نفر بی‌آنکه بدانند به آن دل می‌سپارند و با آن همراه می‌شوند. هر نگاهی که به آن برچسب می‌افتد و ذکری که بر لب مسافران جاری می‌شود، رد پای روشنی است که به حساب او نوشته می‌شود. او با یک کار کوچک، بانی هزاران صلوات شده است.

گاهی گمان می‌کنیم جهاد یا کار بزرگ، فقط در میدان‌های آن‌چنانی است، اما این راننده یادمان می‌دهد که می‌شود با یک برچسب، با یک جمله‌ کوتاه روی شیشه‌ ماشین، با یک قدم کوچک در مسیر یادآوری در صف یاران ظهور ایستاد. می‌شود بی‌آنکه اهل عبادت‌های طولانی باشیم، با واسطه‌گری خیر، توشه‌ای عظیم برای آن روز بزرگ بیندوزیم.

حالا باید پرسید ما پشت شیشه‌ی کدام بخش از زندگی‌مان یاد امام‌مان را زنده نگه داشته‌ایم که مردم با دیدنش برای فرج دعا کنند؟

-اقتباس از کتاب زنگ حساب، اثر جدید گروه شهید هادی

#امام_زمان

من رمان، زیاد خوانده‌ام، اما رمان‌های شهید سید طاها ایمانی(کتاب‌صوتی) چیز دیگری است.

یکی از ویژگی‌های برجسته این آثار، مصاحبه مستقیم خود شهید با قهرمانان داستان و واقعی بودن روایت‌هاست؛ قهرمان‌هایی که هرکدام از یک گوشه دنیا آمده‌اند؛ از آمریکا و ایران تا لهستان.

تأثیر این رمان‌ها چنان عمیق بود که اسامی شخصیت‌ها و مکان‌ها از ذهنم پاک نمی‌شود. به‌ویژه «مردی در آینه» که پاسخی روشن به بسیاری از دغدغه‌های ذهنی‌ام پیرامون امام زمان (عج) داد.

اما کتاب «فرار از جهنم» گره ذهنی دیگری را برایم باز کرد. همیشه تصور می‌کردم کسانی که خواسته یا ناخواسته در گرداب گناه و محیط‌های آلوده غرق شده‌اند، دیگر راه بازگشتی به زندگی سالم و طبیعی مثل بقیه ندارند یا کمتر چنین برگشتی میسر می‌شود. این کتاب به من نشان داد حساب‌وکتاب‌های الهی فراتر از قضاوت‌های ماست و همیشه دری از رحمت برای بازگشت به زندگی پاک، حتی برای غرق‌شدگان در گناه، و حتی آدم‌هایی که ما در تصور خودمان، آدم حساب نمی‌کنیم، باز است.

برای آشنایی بیشتر، لیست آثار این شهید والامقام را می‌آورم:

۱. نسل سوخته
۲. فرار از جهنم
۳. همه زندگی من
۴. مردی در آینه