میراثی که خاموش نمی‌شود47 سال گذشت، اما هنوز طنین صدای امام در کوچه‌پس‌کوچه‌های این سرزمین می‌پیچد. 15 خرداد، سالگرد لحظه‌ای است که تقدیر یک ملت با یک تصمیم بزرگ، از پیوند با بیگانگی به سوی خودباوری تغییر مسیر داد.
ما میراث‌دار راهی هستیم که با ایمان بنا شد. راهی که در 47 سال اخیر، بارها در طوفان‌ها آزموده شد و هر بار، با صلابتِ بیشتری ایستاد. یاد امام، یادِ ایستادگی در برابر هر آنچه مانع شکوه این خاک است.
#ایران
#پانزدهم_خرداد
یا صاحب‌الزمان!
عجیب است…
نامِ تو را بر زبان‌ها بسیار می‌شود شنید
اما نشانی تو
در قامتِ ایستادگی
چه کم پیدا است
همه از تو می‌گویند
اما نه آن‌گونه
که باید برای تو برخاست
نه آن‌گونه
که باید برای حق
از خویش عبور کرد.
گویی هنوز هم
دل‌های بسیاری
می‌خواهند ولایت را
بی‌زحمت بفهمند
بی‌هزینه دوست بدارند
و بی‌تعهد
به زبان بیاورند
چه اندوه‌بار
که فاصله‌ی میانِ «یا مهدی» گفتن
تا «برای مهدی ماندن»
از تمام تاریخ
درازتر شده است
آقای من!
غیبت تو
تنها ندیدنِ یک چهره نیست
ادامه‌ی ندیدنِ همان حقی‌ست
که یک‌بار
در روشن‌ترین ظهرِ تاریخ
پیش چشمِ همه ایستاد
و باز
تنها ماند.
غدیر تمام نشد؛
فقط از کوچه‌های مدینه به متنِ ثانیه‌های ما رسید.
هر کس که امروز
دینش را به بهایِ عافیت بفروشد
یک‌بار دیگر
در همان ظهر غدیر
روی از علی برگردانده است.
#غدیر
#امام_زمان(عج)
سلام بر رهبر شهید، ابراهیمی که در مِنای مجاهدت، ردای سرخ شهادت پوشید. او که خستگی را خسته کرد و شکوه ریاست را در پای شکوهِ خدمت، ذبح نمود.
مردی که از حصار دیوارهای سنگی گریخت تا محرم دردهای مکتومِ ملت باشد. او ثابت کرد که صندلی‌های قدرت، لرزانند اما گام‌های استوار در مسیر ولایت، جاودانه.
در روزگاری که عافیت‌طلبان در سایه نشستند، او سینه در برابر طوفان حوادث گشود و پا به پای سردارانِ بی‌سر، در رکاب خورشید تاخت تا به قاف یقین برسد.
چهره‌اش غبارِ میدان داشت و نگاهش، ترجمان غیرت و عطوفتِ توأمان بود. او از میانِ دود و آتش گذشت تا در آغوشِ حقیقت، آرامشی ابدی بیابد نه در میان آسایش که در میان صخره‌های خشن، آخرین امضای وفایش را با خون ثبت کرد.
شهیدی که حقیقت ایثار را در متنِ میدان، به تصویر کشید و معنای «مردِ مردم» شد. هجرت او نه غیبت از زمانه که حضوری مستمر در متن حماسه‌هاست.
سلام بر او که در افقِ خطر طلوع کرد، در خون تپید و در جانِ این سرزمین، حیاتی دوباره یافت. او مرد تکلیف بود مردی که تا آخرین نفس، سرباز خیمه ماند و پرچم‌دار وفا شد.
و اکنون، این نام اوست که بر تارک افتخارات وطن، چون خورشیدی بی‌غروب می‌درخشد. او راهی را نشان داد که پایانش نه در مرزهای جغرافیا که در افق بلند امت واحده، زیر کلمه علیای لا اله الا الله است.
چنین رهبری با شهادت خاموش نمی‌شود بلکه خونش در رگ ملت‌ها می‌دود، مرزهای تفرقه را می‌شکند و جبهه حق را تا فتح دل‌ها پیش می‌برد.
و این همان راهی است که سنگفرش آن با خون مجاهدان، برای گام‌های منجیِ موعود هموار می‌شود تا با ظهورش، عدالت مطلق در گستره‌ی امتِ واحده طلوع کند.
#رهبر_شهید
غدیر، تجلی حقیقت در سکوتِ صخره‌های تفتیده‌ی جُحفه و نقطه‌ی عطف بلوغِ تاریخ بود.
رسول خاتم، دست عدالتِ مجسم را بالا برد تا منظومه‌ی انسانیت، برای همیشه بر مدار خورشیدِ حقیقت بماند.
در غدیر سخن از یک انتخابِ ساده نبود، تجلی “امرِ الهی” بود تا تقدیر زمین، به دستان آسمانی‌ترین انسان سپرده شود.
طنینِ “مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ” ، صرفاً اعلامِ فضیلتی برای یک شخص نبود، ترسیمِ نقشه‌ی راه امت بود تا تاریخ بداند هرجا پیوند مردم با ولایتِ حق سست شود، سقوط ارزش‌ها از همان‌جا آغاز می‌شود.
اما دریغ که ما این اقیانوس جاری را در قابِ خاطره‌ای کهن زندانی کرده‌ایم و از آن حقیقت تپنده، تنها جشنی در تقویم ساخته‌ایم.
غدیر، ایستگاهی در گذشته نیست، شاهراهی است در حال و امتدادی است تا آینده.
حقیقت غدیر به ما می‌آموزد که ادعای عشق کافی نیست چرا که ولایت، پیش از آن‌که یک شورِ قلبی باشد، یک مسئولیت سنگین اجتماعی است.
ما قرن‌هاست بر مظلومیتِ امیر غدیر مویه می‌کنیم و در تمنای عدالت جهانی‌اش، بی‌تاب و بی‌قراریم اما راز تکان‌دهنده، غریب و بهت‌آورِ ماجرا دقیقاً در همین نقطه نهفته است:
پیامبر، به فرمان خدا دست علی را بالا برد تا زمین هرگز بدون “حجت” نماند، شگفت که وارث غدیر در میان ماست و ما هنوز یتیمانه زندگی می‌کنیم!
#غدیر
تقدیر آتش، خاکستر کردن است اما در اقلیم ابراهیم، آتش نه پایان که آغاز شکفتن است. اینجا در جغرافیای غیرت، زمین «میناب» تنها لایه‌ای از خاک و ماسه نیست. اینجا امتداد همان گلستانی است که از دل شعله‌های آزمون بر خلیل نازل شد. در این وادی، سرو بودن نه یک اتفاق که انتخابی آگاهانه و میراثی ماندگار است. میراثی که در آن ایستاده مردن زیباترین شکل بیداری است.
سلام بر آنان که از نیمکت‌های «شجره طیبه» تا ایوان ملکوت، میان‌بر زدند. همان جوانه‌های نجیبی که الفبای ایستادگی را پیش از بلوغ آموختند و کیف‌های مدرسه‌شان، انبانی از آرزوهای سبز بود. این سروهای نوخاسته، در هیاهوی تندباد نلرزیدند. آن‌ها در سکوت گرم جنوب ریشه دواندند تا ثابت کنند این شجره، خزان‌ناپذیر است و میوه‌اش در هر فصل، عطر بهشت می‌دهد.
ای سروهای وادی ابراهیم! شما نه محصور در خاک که در نبض آب‌های نیلگون خلیج، در قامت نخل‌های سرفراز و در سطر سطرِ کتاب‌هایی که بوی خون و خدا می‌دهند، جاری هستید. تاریخ، قصه شما را با جوهر نمی‌نویسد، شکوهِ شما در تنگنای کلمات نمی‌گنجد که قصه‌ی شما پیش از این با جوهر اشک و حماسه، بر پیشانی بلند این مرز و بوم حک شده است.
#شجره_طیبه
#میناب
#شهید_دفاع