وقتی به صحنه‌های امروز جهان اسلام نگاه می‌کنیم حس غریبی از یک آشنایی دور در دل زنده می‌شود. گویی تاریخ لباس تازه پوشیده اما همان روایت کهن را روی صحنه آورده است. جنگ واقعی از همان لحظه‌ای آغاز شد که شمشیرها در غلاف نشستند و خیمه‌ها در آتش سوختند. آن… بیشتر »

افزایش آمار مقالات و انبوه دانش‌آموختگان، گمان باروری علمی را تقویت کرده است، اما واقعیت ملموس جامعه نشان می‌دهد چرخ پژوهش در مدار تکرار درجا می‌زند. پرسش بنیادین اینجاست که چرا با وجود شیوه‌های مدرن تحقیق و دسترسی آسان به منابع، پژوهش واقعی شکل… بیشتر »

فضای مجازی پر شده از کارت‌پستال‌های تکراری و تبریک‌های اداری، اما اگر دنبال عمق ماجراییم، باید برگردیم به خلوت پیرمردی که بیست سال پای نگارش بیست جلد تفسیر نشست. وقتی کار المیزان تمام شد و از علامه طباطبایی خواستند از خدا برای خودش چیزی بخواهد، نه سراغ… بیشتر »

تابستان سال ۲۰۱۴ موصل در یک چشم برهم زدن فروریخت. بیرق‌های سیاه داعش تا چند کیلومتری بغداد و مرزهای غربی ایران بالا رفتند و جهان با تصویری عریان از بربریت مدرن روبه‌رو شد. در همان روزها محاصره کامل شهر کوچک آمرلی در عراق و هجوم وحشیانه به عدرا در سوریه… بیشتر »

صدای آن منتقد سخت‌گیر را چطور ساکت می‌کنید؟ دست به قلم که می‌برم، قبل از اینکه کلمه‌ها روی کاغذ جان بگیرند، صدایی در سرم شروع به قضاوت می‌کند. مدام می‌گوید این جمله خوب نیست، این فکر تکراری است یا اصلاً چرا باید این را بنویسی. گاهی حس می‌کنم این ترس از… بیشتر »

صدای تق‌ق کفش‌هایشان در پیاده‌روی خیابان خیس پاییزی می‌پیچد. چند قدم عقب‌تر، آرام پشت سرشان راه می‌روم. اصلاً حواسشان به دوروبر نیست و چنان گرم صحبت هستند که انگار دنیا فقط در همین قدم‌های دونفره خلاصه شده. فرشته با صدایی کلافه دست‌هایش را در هوا تکان… بیشتر »

پیام آغاز سال تحصیلی با تکیه بر یک مسئولیت تاریخی صادر شد و نسل جوان را به مجهز شدن به دانایی و توانایی و زدودن پرده‌های جهل و تاریکی فراخواند. این کلمات پیامی تشریفاتی برای شروع پاییز نیستند، بلکه زنگ هشداری برای یک دگرگونی بنیادین در شیوه نگاه ما به… بیشتر »

چند قدم عقب‌تر راه می‌رفتم. پیاده‌رو خیس باران پاییزی بود و بوی خاک نم‌خورده با هوای خنک عصر قاطی شده بود. فرشته و احمد جلوتر شانه به شانه می‌رفتند. فکر می‌کردند سرم گرم تماشای ویترین مغازه‌هاست و حواسم به پچ‌پچ‌های آرامشان نیست، اما سکوت خیابان صدا را… بیشتر »

آدم‌ها زود همه چیز را دور می‌ریزند. فکر می‌کنند اگر صفحه‌های خط‌خورده را بسوزانند و دفتر تازه‌ای باز کنند رنج‌ها خودبه‌خود محو می‌شوند. اما من پای تمام روزهایی که گذشت ایستاده‌ام. هر خطی که روی این برگه‌ها کشیده شده، سهمی از جان من بوده است. خنده‌هایی… بیشتر »

در عصر منازعات شناختی و امواج پردامنه تبلیغاتی، صحنه‌های نبرد از فضاهای فیزیکی به قلمرو ادراکی جامعه، به ویژه نسل نو منتقل شده است. این نسل در معرض هجمه سنگینی از انگاره‌سازی‌های وارونه قرار دارد، فضایی که در آن امپراتوری‌های رسانه‌ای می‌کوشند… بیشتر »

گاهی دوست دارم کسی بپرسد آن کلماتی که نوشتی و قبل از زدن دکمه انتشار پاک کردی کجا رفتند؟ بارها شده آخر شب‌ وقتی چراغ‌های خانه خاموش شدند، گوشی را برداشته‌ام و بندبند یک حقیقت را با خون‌دل کنار هم چیده‌ام. کلماتی که تکه‌ای از بغض‌ها و مکاشفه‌های… بیشتر »

صبح که چشم باز می‌کنم، اولین چیزی که سراغم می‌آید، اضطراب تمام شدن کارهاست. لیست بلندبالای وظایف، تماس‌های بی‌پاسخ، پیام‌های تلنبار شده و همان کارهای روتینی که انجامشان می‌دهیم تا فقط چرخه زندگی بچرخد. اما لابلای این شلوغی یک جای خالی بزرگ حس می‌کنم.… بیشتر »

پایانش را خودم نوشته بودم، اما کسی در حاشیه‌ی آخرین صفحه با همان خط شکسته و پر از آرامش همیشگی‌اش نوشته بود: دخترم، پایان انشایت را که خواندم، لبخند زدم. از شوقی که در کلمه‌هایت بود، فهمیدم این چادر را فقط برای امروز انتخاب نکرده‌ای. دلم آرام گرفت، اما… بیشتر »

سالن جشنواره ونیز در یک لحظه منفجر شد با طوفانی از دست زدن که تمامی نداشت؛ تماشاگران و منتقدان بیست و چهار و نیم دقیقه ایستاده به احترام دو مستندسازی دست زدند که مستند جنایات ارتش اسرائیل در حق مردم بی‌گناه غزه را ساخته بودند. تاریخ دهم سپتامبر ۲۰۲۶ یا… بیشتر »

شهر زیر فشار بوق و ترافیک به نفس‌نفس افتاده است. ماشین‌ها در لاین‌های خیابان می‌تازند و آدم‌ها در روزمرگی خود گم شده‌اند. همه به دنبال یک لحظه زودتر رسیدن می‌دوند و کسی به آینده نگاه نمی‌کند. میان آن‌همه سر و صدا، یک تاکسی خطی می‌گذرد که مسیرش مثل بقیه… بیشتر »