بیشتر ما فکر می‌کنیم هر چقدر پول و دارایی‌مان را سفت بچسبیم و از آن خرج دیگران نکنیم، سرمایه‌مان بیشتر حفظ می‌شود. در دو دو تا چهارتای ذهن ما، وقتی از ده تومان، دو تومانش را به کسی بدهیم، هشت تومان باقی می‌ماند و این یعنی کم شدن مال. اما امام حسن مجتبی علیه‌السلام پنجره دیگری را رو به ما باز می‌کنند و می‌فرمایند: «پرداخت زکات و حق محرومان، هرگز باعث کم شدن مال نمی‌شود.»

برای فهم این حرف، کافی است به یک استخر آب راکد و یک چشمه جوشان نگاه کنیم. اگر جلوی خروجی آب استخر را بگیریم تا قطره‌ای از آن کم نشود، بعد از مدتی آب می‌گندد، کدر می‌شود و دیگر به کار کسی نمی‌آید. اما چشمه، مدام می‌جوشد، جاری می‌شود، به درختان جان می‌دهد و در عوض، از درون زمین بیشتر و زلال‌تر می‌جوشد. بخشیدن بخشی از مال هم دقیقاً مثل جاری کردن آب چشمه است.

قدیمی‌ها به این قانون، «برکت» می‌گفتند. برکت یعنی همان نیروی پنهانی که باعث می‌شود یک مال کم اما پاک، خیلی بیشتر از پول‌های کلان ولی بی‌برکت، گره از زندگی باز کند و آرامش بیاورد. کمک به دیگران و پرداخت حق محرومان، مثل هرس کردن شاخه‌های اضافی درخت است؛ باغبان شاخه‌ها را می‌برد تا درخت نفس بکشد و میوه‌های شیرین‌تر و بیشتری بدهد. مال ما هم با بخشش و دستگیری از دیگران، نه‌تنها کم نمی‌شود، بلکه رشد می‌کند، پاکیزه می‌شود و در پناه دعای خیر مردم، ماندگار و پربرکت می‌ماند.