عرفه، یک ایستگاه میانبر است. فرصتی برای کسانی که می‌خواهند مسیر یک‌ساله‌ی سلوک را در یک روز طی کنند. انگار جاده‌ای اختصاصی به سویِ بازگشت باز شده برای آن‌هایی که از قافله جا مانده‌اند.

برای توقف در این ایستگاه، ابتدا باید از سنگینیِ تن گذشت. چه رازی در این روزه‌ی متفاوت نهفته است؟
با گرسنگیِ جسم، مرزهای تن کمرنگ می‌شود تا افق‌های جان بی‌نهایت شود. اینجا پرهیز، دروازه‌ای است برای نشستن روح بر سر سفره‌ی حضور، همان لحظه‌ای که روح خسته، پس از عمری دویدن در بیراهه‌ها، آرام در آغوش بی‌واسطه‌ی او قرار می‌گیرد.

در این ضیافت، خدا فقط شنونده‌ لیست آرزوهای ما نیست، او طبیبِ جان ماست که با نگاهش پرونده‌ی یک‌ساله‌مان را ورق می‌زند:
کجا در طوفان تردیدها “کم آوردیم"، کجا در گِل عادت‌ها “متوقف شدیم” و کجا در هیاهوی نقاب‌ها “خود اصلی‌مان” را لابلای خاطره‌ها گم کردیم.

عرفه، فقط برای حاجی‌ها نیست، برای هر کسی است که در شلوغی دنیا، دست خدا را رها کرده…

مراقب باشیم! شاید بزرگ‌ترین گناه عرفه، عبور از این لحظه‌ها باشد، روزی که می‌توانست نقطه‌ عطف زندگی‌مان شود، اما در غفلت روزمرگی، شبیه یک روز معمولی گذشت.

#عرفه
#طلب_آمرزش